Adem

In elk geval ademde ík op bij de uitzending van Adem op 1 januari. Een voorstelling in drie delen. Een leeg theater. Aan het eind wordt zoals na elke voorstelling het applaus opgehaald. Het bleef alleen oorverdovend stil. Maar hier in huis klonk een zucht. Dat ging dieper dan een staande ovatie. Ik deel het hier. Wil er ook iets over schrijven, want dat is wat Nasrdin Dchar verdient om zijn spel en om het stuk dat hij schreef met Floris van Delft.

Lof

Allereerst verdient het alle lof om de prachtige samenvatting van het jaar dat achter ons ligt. Er zijn geen grote politieke duidingen. Het is de schets van het gewone leven in een bizar jaar. Daarin komen de grote thema’s naar voren van dit moment. Natuurlijk schaart de NPO deze uitzending onder de categorie cabaret. Wat mij betreft had het alleen ook onder levensbeschouwelijke programma’s mogen vallen. Is het toeval dat de één zich een gelovig Moslim noemt en de ander behalve theaterregisseur ook theoloog is? Ik denk het niet.

Achter de voordeur

De redacties van krant, radio en TV hebben zich het afgelopen jaar uitgeput om steeds weer deskundigen te vangen. Aan hen was telkens de schone taak toebedeeld om van alles te beschouwen, te duiden en van context te voorzien. De nieuwsindustrie draaide overuren. Ik werd er eerlijk gezegd vaak een beetje moe van. Het strookte doorgaans ook totaal niet met wat zich achter de voordeur voltrok. Wat ik daar als pastor, zoon, vriend, kennis in al die verschillende rollen aantrof.

Drie thema’s

Het afgelopen jaar stond voor mij in het teken van jonge ouders die ik zag worstelen met werk, school en leven in een kleiner wordende wereld (Deel 1). Hoeveel ouderen kwam ik in mijn werk niet tegen? Daar hoorde ik over angst om gezondheid. Over de onzekerheid als het gaat om het toekomstperspectief. Het meest pijn deed het me en de meeste onmacht heb ik ervaren  als het verlangen naar contact met kinderen en kleinkinderen ter sprake kwam (Deel 2). Daarbovenop kwam de versplintering, de discriminatie en de polarisatie van onze maatschappij. Ik maak me daar oprecht zorgen om. Het strookt namelijk niet met mijn levensbeschouwelijke en religieuze opvattingen (Deel 3).

Levensbeschouwing

De reden waarom deze uitzending wat mij betreft geschaard mag worden onder de categorie levensbeschouwelijke programma’s is het volgende. De voorstelling geeft niet alleen een scherpe analyse van de realiteit. Het wordt wat mij betreft levensbeschouwing, omdat er ook perspectief gegeven wordt. Dat perspectief is beslist normatief. En ik zuchtte van verlichting om de boodschap die ervan uitging. Misschien was amen ook nog wel gepast.

Zegen

Dat het een aanrader is om deze voorstelling te bekijken, hoef ik niet meer te zeggen. Het is eenvoudig. Klik op onderstaande knop en je komt bij de uitzending terecht. Ik wens je alvast een gezegend uur.

Stuur een bericht

Neem contact met me op

Heb je een vraag, een opmerking of een suggestie? Laat het me gerust weten!

Geloofswoorden.nl is een initiatief van ds. Dirk-Jan Bierenbroodspot. Dat is een hele mond vol. Wat mij betreft tutoyeren we elkaar en heet ik dus gewoon Dirk-Jan. Zoek je contact met me? Vul het formulier hiernaast in, volg me op Facebook of Instagram, stuur een Whatsapp-bericht of bel me op. Kies het communicatiemiddel dat bij je past.

Copyright 2020 ds. D.J. Bierenbroodspot ©
All Rights Reserved

Wil je elke maand een overzicht van alle geplaatste columns, gebeden en podcasts? Meld je dan aan voor de nieuwsbrief  door  op onderstaande knop te klikken.

Holler Box